جواهرده - جواهری بر فراز ابرها

خوش نشین به یک معنا چیزی همانند کوچ های گرمسیری و سردسیری اقوام ایرانی است. ایرانی ها عادت داشتند که با توجه به تفاوت آب و هوایی مناطق ایران در فصول چهارگانه جا به جا شوند و گله های خود را برای چرا و چریدن بهتر کوچ دهند. این گونه بود که عشایر ایرانی همواره سیاه چادرهای خود را جمع می کردند و در زمستان به مناطق دشت و جلگه که گرم تر بود می رفتند و در تابستان ها به مناطق کوهستانی کوچ می کردند.

جواهرده، جواهر سبز و بهشتی عروس شهرهای شمالی ایران رامسر است. شاید بتوان گفت روستای مدرنی که طبیعت بکر و دست نخورده خود را هم چنان با عنایت اداره منابع طبیعی حفظ کرده است؛ چرا که جواهرده روستایی در دل کوهستان و جنگل است که همه جهات و حدود اربعه آن را منابع طبیعی محاصره کرده و روستا را به قرق خود در آورده است. همین امر موجب شده که طبیعتی بس روح افزا و آرامشی بی مانند برای باشندگان آن ببخشد. مهم ترین مزیت جواهرده همین حصر منابع طبیعی است؛ چرا که ساخت و سازهایش را محدود و اجازه هر گونه تصرف بدقواره را از طبیعت گریزان گرفته است.

امکانات رفاهی در جواهرده به غیر از مواهب طبیعی خدادادی چیست؟!

این پرسش بسیاری از گردشگرانی است که به دیدن بهشت ایران خود را از جاده زیبای جنگلی صفا رود خود را به کوهستان و زیر قله بزرگ سماموس رسانیده اند.

آنان می پرسند آیا جواهرده راه مناسبی برای همه گردشگران و رانندگان شهری و غیر شهری دارد؟! آیا قطعی آب در تابستان با همه چشمه های پر آب و نهرها و رودهای خروشان خود ندارد؟! آیا پمپ بنزین دارد؟! آیا عابر بانک دارد؟!

برای شاعر شدن راه زیادی را نباید رفت.تنها باید ٢٧ کیلومتر از رامسر برانی در پیچ واپیچ کوهستانی با ارتفاع ٢٠٠٠ متری از کوه های البرز. حالا دیگر شعر بر لبت جاری خواهد شد، اگر سرت را از پنجره ماشین بیرون کنی. با چشمهایت برگها را ببلعی و نفس اساطیری جنگلهای انبوه سخت سر را به درونت بکشی، دیگر قول می دهم هم عاشق میشوی و هم شاعر.
وقتی یک وسط هفته آنجا باشی شاید شانس با تو بیامیزد و جز تو هیچ کس از آن جاده خاموش نگذرد. حالا می توانی فکر کنی سفرت لابلای قصه های قدیمی است و تو داری جاده ای را می پیمایی که ته آن را مه گرفته و شاید پشت مه، قلعه افسانه ای پری زیبایی باشد که پشت پنجره به انتظار تو نشسته است.